augar

variante(s): augaa, auguá, auguaa, aygar

n. m.

'terrain qui ne produit que des carex, terrain marécageux'

D: 1336 ⊂ CartOssT 78,32 (‑uas A; ‑aas AA); CensSouleC (ay‑); CensSouleC (‑ua); 1397 Navarrenx ⊂ Luc 197 n. 2 (‑aas); 1438 Bordeaux ⊂ ArchGir 18:367,35; 1455 ⊂ CartOssT 150,9 (A); 1455 ⊂ CartOssT 150,1 (‑uaas A); 1492 Pau ⊂ CartOssT 389,32 (‑aas B)

FEW 24:314b [ᴀʟɢᴀ]. DAO 1170. – Thomas6 282.

→ aigar2, auguier