debonaire

Retour 

n. m. ou f.

a. 'personne noble, personne pleine de bonté'

GirBornS 10,53: Cortes' e de bon aire, / S'un pauc m'etz aizida / Ioios a ma vida / Serai…

PCorb ⊂ OrozLírRel 44,53: dossa, pia, de bon ayre, / fai nos tost de mal estrayre

AnonDesc5 ⊂ LachinDesc 2,31: vos de bon aire, qu'es la bellaire / c'anc fos de maire, veias mon martire

b. [art. déf. +] d. 'la personne la plus noble'

SimDor/LanfCig ⊂ HarveyPPart 3:1206,56: Segne·N Lafranc, ieu viu en bon esper, / car hai chauzit del mond la debonaire.